نوروز يكي از كهن ترين ميراث فرهنگ بشري است كه همه ساله در بين اقوام ايراني ، با آغاز اعتدال بهاري و هم زمان با پايان اسفند و اول فروردين جشن هاي آن برگزار مي شود. نوروز همواره منبع الهامي براي سرودن شعر در بين شعرا بوده است .

وبلاگ سادوا به مناسبت اين ايام خجسته شعري از شاعر بلند آوازه مازندراني « محمد طالب آملي » در باره نوروز را به شما خوانندگان عزيز تقديم ميكند. اميد كه سالي نكو و پربركت را پيش روي داشته باشيم.

آمد بهار و یافت جهان اعتدال نو                   مرغ دل از نشاط برآوَرد بال نو

عالم شکفته شد ز بهار از چه نشکفد          هجران کشیده ای که ببیند وصال نو

نوروز تازه روی تر از فصلِ گل رسید               وز روی تازه دارد جهان را جمال نو

می نوش کز دریچه اقبال رخ نمود                روز نوی که مژده رساند ز سال نو

آن قبله که گوشه ابروی دولتش                   قدر هلال کهنه شکست از هلال نو

بر باغ صفحه گر اثر فیض او رسد                  بالد به خویش هر الفی چون نهال نو

ای ابر ریزشی که بدان مایه فیض بحر           هر دم خورد ز دست تو صد گوشمال نو

آن صبح دولتی تو ، که هر روز روزگار             بیند به روی بخت بلند تو فال نو

آن بحر همتی تو ، که سرمایه نثار               ابراز کف تو کسب کند چون سفال نو

تا باد نام جاه و جلال از فلک ترا                   هر دم رساد مژده جاه و جلال نو

 « محمّد طالب آملی » شاعر نامدار سبک هندی در سال 987 هـجري قمري در آملِ مازندران متولد شد و در بیست سالگی در علوم زمانه سرآمد دیگران بود. در ایام جوانی و بعد از اينكه در عشق با هم مكتبي اش « زهره » شكست خورد ، رهسپار اصفهان و دربار شاه عباس گردید و پس از آنکه مورد بی مهری شاه صفوي قرار گرفت به سوی مشهدالرضا (ع) و مرو و از آنجا به سمت هندوستان و دربار گورکانیان فارسی زبان روانه شد.

طالب آملي در سرودن شعر به سبک پیچیده هندی به چنان درجه اي از استادی رسید که در سال  1028 هـجري قمري « ملکُ الشعرا » ی دربار جهانگیر پادشاه هند شد. از طالب دیوان اشعاری مشتمل بر23000 هزار بیت غزل ، قصیده ، قطعه، مثنوی ، رباعی برجاي مانده است. تخلص شاعر ، « طالب » است.

تذكره نويسان ، ‌ساده زيستي و توجه و کمک به ايرانياني كه در هند دچار مشكل مي شدند را از ويژگي هاي بارز انساني طالب برشمرده اند.

طالب با دختر يكي از بزرگان هند ازدواج كرد و صاحب دو دختر شد. اما سرانجام در سال 1036 هـجري قمري در سنّ 48 سالگی در شهر آگره هندوستان درگذشت و در همان محل به خاک سپرده شد.